26

Mała Zo przynosi rysunki z przedszkola. Na nich kolejno stoją: mama, tata, Mała Zo

M-ka: A dlaczego mnie nie ma na rysunku?

Zo: Bo nie starczyło dla ciebie miejsca. 

I tak Zo przynosi rysunki bez M-ki, M-ka się oburza i gdy Zo coś od niej chce, mówi:

- Jak mnie narysujesz.

Pewnego dnia Zo wraca z rysunkiem, gdzie są 3 postacie i jeden, mniejszy niezidentyfikowany kształt.

M-ka: Czy to jestem ja?

Zo: Nie. To jest ziemniak.  

25

Tata ogląda mecz, słychać Mazurek Dąbrowskiego.

T: Zo, wiesz co to za piosenka?

Zo: Nie.

T: To hymn twojego kraju

Zo: Chyba żartujesz...

21

 Zo: Tata, jesteś moim przyjaciółkiem!

20

 Zo: Kocham wszystkie moje rodzice!

12.

Już od ponad 2 tygodni Mała Zo ma 2 lata. 

Zdaje się doskonale znać znaczenie zwrotu "bunt 2-latka" niemal na każdym kroku pokazując swoje zdanie, jakże odmienne od zdania rodziców, własne ścieżki, którymi pragnie podążać, zmienność chęci i nastrojów. 

Poza tym jest najsłodsza w swoim byciu, jak tylko może być. Gdy rozdaje buziaki, głaszcze zwierzaki, gdy pokazuje zęby w szczerzącym uśmiechu, gdy odwzorowuje każdy krok tańczących bajkowych postaci. 

Gdyby mogła żywiłaby się tylko makaronem, ryżem i pieczywem.

Po kąpieli nosi ze sobą pędzle do golenia taty.

Gdy wstanie pierwsza, zdejmuje ze mnie kołdrę.

Jest przeszczęśliwa, gdy uda jej się uciec z pokoju M-ki z jakąś zdobyczą.

Jest fanką wszelkich wyrobów piśmienniczych.

I tak, podobnie, jak siostra, gustuje w kociej karmie. 

5.

Pewnego wieczora Mała Zo wyszła z łóżka. Pochodziła po pokoju, wzięła coś do rączki.
K: Co ona tam ma? - tata zaświecił latarką w stronę Małej Zo. Okazało się, że w rączce Zo trzyma plastikową paprykę.
T (śmiejąc się): Policja! Oddawaj paprykę
Mała Zo: zmrużenie oczu i uśmiech od ucha do ucha.

Od tej pory robi taką minę za każdym razem, gdy usłyszy: policja!